ΑΓΑΠΩ ΕΙΜΑΙ

Η αγάπη δεν σου συμβαίνει. Tη φτιάχνεις…

22 Ιανουαρίου 2018

Κάπου διάβασα ότι οι δράκοι κοιμούνται  με το ένα μάτι ανοιχτό. Και  οι κροκόδειλοι το ίδιο. (Τον κροκόδειλο τον προτιμώ σε παπούτσι ή τσάντα -λυσσάξτε WWF– οπότε για τις ανάγκες της ιστορίας που θέλω να σου πω θα πάρω τον Δράκο. Στον οποίο μάλλον μοιάζω  αυτή την εποχή).  Μόνο που η ταύτιση δεν περιορίζεται μόνο στο ένα μου μάτι. Αλλά έχει καταλάβει ετσιθελικά τον μισό μου εγκέφαλο, το δεξί μου αυτί, τον ένα μου πνεύμονα, το δεξί μου χέρι, την χολή (δεξιά δεν είναι;), την σκωληκοειδή απόφυση (την έχω βγάλει αλλά το σώμα έχει μνήμη), το δεξί μου ισχίο, την δεξιά μου πατούσα. Για να μην στα πολυλογώ στο μισό δεξί μου σώμα. Αλλά κυρίως τη μισή μου καρδιά.

Επιλέγω Δεξιά-  όχι απαραιτήτως λόγω Κούλη Μητσοτάκη αλλά- επειδή λένε πως το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου έχει να κάνει με το κέντρο αισθημάτων και συναισθημάτων. (Ενώ το αριστερό ανήκει στην Λογική)

Ο παράξενος αυτός  Ιανουάριος με βρίσκει  κατατετμημένη, διχοτομημένη -με συναρπαστική ακρίβεια- στα δύο.Το φουρτουνιασμένο μου μυαλό και η καρδιά μου έχουν χωριστεί  σε ένα άγριο ντέρμπι αιωνίων αντιπάλων. Λογική Vs Συναίσθημα.

«Κάτω απ΄το ίδιο δέρμα ζεστό και κρύο αίμα » που λέει και ο Πάριος στο νέο του τραγούδι που μου έχει κολλήσει.

Ο ένας εαυτός μου ο ώριμος, ο ενήλικος, ο λογικός, σαν καλά εκπαιδευμένος μισθοφόρος, έχει ριχτεί ψυχή τε και σώματι  σε έναν εξαιρετικά απαιτητικό επαγγελματικά χειμώνα, γειώνει ουσιαστικές επιθυμίες, τακτοποιεί, ανανεώνει επαγγελματικές φιλοδοξίες και ταυτότητες, νιώθει απόλυτα ασφάλεια μόνο πίσω απ΄τον υπολογιστή, τη γεμάτη καφετιέρα, τα φορτισμένα κινητά  και τη μαντρωμένη σκέψη, τα plan A, B, C….XYZ, τις υπεραναλύσεις και τα business plans.

Κι απ΄την άλλη -ευτυχώς υπάρχει πάντα ο άλλος ο αγαπημένος μου διαβολικός εαυτός. Αυτός που στη ρωγμή της πίεσης και συχνά μίας ιδιοφυούς μοναξιάς- είναι τρυφερός. Σαν τον τόνο Rio Mare που κόβεται με την καρδιά ενός μαρουλιού. Και θα μπω αμέσως στο θέμα μας.

Προφανώς κάτι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει ή απλά έχει χρόνο να σκεφτεί και να μετρήσει τραύματα, απώλειες, ελλείψεις, ρωγμές, κενά, επιθυμίες, απουσίες.

Πρόσεξέ με. Δεν θα σου μιλήσω  για τον έρωτα, αυτό το  αιφνιδιαστικό ακαριαίο θαύμα στο οποίο πιστεύω πως έχεις δικαίωμα μέχρι την στιγμή που μπορεί να ερωτευτείς ακόμη το νοσοκόμο που θα κλείσει το διακόπτη μηχανικής υποστήριξης που σε κρατάει στη ζωή.

Μιλάω για το άλλο. Το πιο δύσκολο. Α- Γ- Α- Π-Η. [Το λέω γράμμα -γράμμα  γιατί  και το να το ξεστομίσω ακόμη και ως λέξη με κάνει να κοκκινίζω από αμηχανία, να ιδρώνω, εγώ που δεν ιδρώνω ούτε στο γυμναστήριο- και να αισθάνομαι γραφική σαν κρεμασμένη φλοκάτη στα σοκάκια της Αράχωβας, σαν τσολιαδάκι στο Μοναστηράκι].

Για την Αγάπη θα σου πω. Για την  ανάγκη ή τη μαστοριά να φτιάχνεις Αγάπες.

The Kiss /Gustav Klimt 1907

 

Αλήθεια, δεν ξέρω πόσο δικαίωμα έχεις στην αγάπη μετά τα 40πολλά. Τελευταία φορά νομίζω  που ασχολήθηκα, αληθινά, σοβαρά και περήφανα μαζί της  ήταν όταν κολλούσα αυτοκόλλητες καρδούλες στο εφηβικό μου λεύκωμα.

Η αγάπη δεν σου συμβαίνει. Νομίζω τη φτιάχνεις. Και ναι, είναι ακόμη πιο δύσκολη κι από αναγκαστική προσγείωση φλεγόμενου αεροπλάνου με ένα κινητήρα, κολλημένες τις ρόδες και τον βετεράνο πιλότο μισολιπόθυμο από έλλειψη οξυγόνου στο cockpit… 

Η θεωρία  μου με δυο λόγια- υποστηρίζει  πως οι διαπροσωπικές σχέσεις δένουν και θεριεύουν όταν και τα δύο μέρη έχουν συνειδητοποιήσει πως όλα προκύπτουν μέσα από την προσωπική ανάπτυξη. Μέσα από το ιδιωτικό μικρό ή μεγάλο όραμα του καθενός από εμάς, πρωτίστως για τον εαυτό του.

Mέσα από την ίδια οπτική προσέγγιζε την τέχνη του και ο Michelangelo  «Σε κάθε εκατοστό ακατέργαστου μαρμάρου» έλεγε « μπορώ και βλέπω ένα άγαλμα τέλεια σχηματισμένο, έτοιμο για δράση. Εγώ έχω μόνο να πελεκήσω τους τραχείς τοίχους που το φυλακίζουν για να αποκαλύψω το αξιολάτρευτο αποτέλεσμα και στα μάτια των άλλων».

Η «εργατικότητα» πάνω στις σχέσεις  χτίζει ένα μικρό εργοστάσιο αγάπης για τις ζωές μας. Όπως ακριβώς ο θείος Michelangelo , έτσι κι εμείς, μαθαίνουμε να διακρίνουμε τις μικρές ατέλειες από τις βαθύτερες ρωγμές και μπορούμε να δούμε την κρυμμένη ομορφιά ενός ανθρώπου, μιας σχέσης.

Η γλυπτική σχέσεων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πόσω δε μάλλον όταν δεν έχεις πιάσει ούτε πλαστελίνη στα χέρια σου ή νομίζεις πως το καλέμι είναι νέο ουζερί στο Φάληρο…

Μερικές φορές είναι δύσκολος ο διαχωρισμός μεταξύ του χάνω αληθινά και απαραίτητα κομμάτια του εαυτού και του κάνω απλή απολέπιση… εγωισμού.

Η αγάπη είναι πρωτίστως εσωτερική διαδικασία, ενώ η προσωπική ανάπτυξη πάντα πάει χέρι -χέρι με τους εραστές. Οι ανθρώπινες σχέσεις που «σμιλεύουμε» μας βγάζουν τον ανώτερο και καλύτερο εαυτό μας.

Προσωπικά, έχω υποφέρει από πολλές απώλειες. Μόνο και μόνο επειδή οι σχέσεις μου βυθίζονταν στον πάτο από την ασήκωτη πέτρα της καλής πρόθεσής μου  και της προσπάθειας μου να κάνω τον  άλλο Πιο.. Πιο ανεξάρτητο, πιο δημιουργικό, πιο επαγγελματίς, πιο υπεύθυνο, πιο ρομαντικό. Τελικά όπως …Πιο φαντάζομαι Εγώ ιδανικά τον εαυτό μου. Αμ, δε κουκλίτσα μου…

Η αγάπη -για μένα- μία μόνο εικόνα, μία μόνο μετάφραση έχει. Το κεφάλι μου στο στέρνο του, στην αγκαλιά του, με πόδια μπλεγμένα σε ένα καναπέ μια νύχτα που- ίσως  βρέχει – με δυο ποτήρια Coca Light ( ίσως ούτε καν κρασί). Και σου μιλάει ένα party animal των σχέσεων και των αισθημάτων. (Πατάω post πριν μετανιώσω για την ρομαντική μου κατάθεση)

Για μια αγκαλιά γίνεται, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία;  Γιατί, όχι; Όσο κι αν ακούγεται… απλοικά απλό.

Η αγάπη είναι δίπλα σου. Στο κομοδίνο με το κινητό, το βιβλίο και τα γυαλιά σου. Το χάπι του υποθυρεοειδισμού σου, και το ipad σου.  Στην άδεια θέση δίπλα στο αυτοκίνητό σου, στην απέναντι καρέκλα στο τραπέζι της κουζίνας, στην τελειωμένη μπαταρία του ασύρματου τηλεφώνου σου. Τυλίγεται μοναχικά στην αφράτη ακριβή πετσέτα σου μετά το πρωινό ντους, κολυμπάει στον καφέ για έναν ή μία, στα μεγάλα ποτήρια για κόκκινο κρασί, στα χάδια που δεν βρίσκουν δέρμα, στα τραγούδια που δεν έχεις αυτί να τα σιγοψιθυρίσεις. Σου απλώνει το χέρι σε ένα ιερό «Έλα»….

Μέσα σε μία παγκόσμια συνωμοσία μίρλας, μοναξιάς, ξενερωσιάς και συναισθηματικής φυλλοξήρας ξαφνικά είναι ωραίο να θέλεις να μιλήσεις για Αγάπη. Δεν είναι υπέροχο; Αν μη τι άλλο είναι απελευθερωτικό. Σαν ένα φτέρνισμα που σε ξυπνάει. (Γειά σου, κι αλήθεια λέω…)

Η αγάπη -η Αγάπη που θα κάνει τους τοίχους να ποτίσουν από το ανθρώπινο στίγμα του/της-  είναι πάντα εκεί.  Στην άδεια θέση δίπλα στο κρεβάτι σου. Αρκεί να κοιμάσαι με το ένα μάτι πάντα ανοιχτό.  Σαν τους δράκους. Μόνο έτσι θα τη δεις.

 

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply