ΑΓΑΠΩ ΕΙΜΑΙ

Ένα φιλί για αντίο

29 Δεκεμβρίου 2017

Πάει. Αυτό ήταν για φέτος. Το 2017 τέλειωσε. Κι εγώ μισώ όλα όσα τελειώνουν. Συνεργασίες, εποχές,  οδοντόκρεμες, διακοπές, έρωτες, χαρτιά υγείας, προθεσμίες, φιλίες, καφέδες, ψευδαισθήσεις, πάρτι, αντοχές.

Την παλεύω δύσκολα με τους αποχαιρετισμούς -αφού είμαι εκείνη που στα ΤΗΕ ΕΝD των ταινιών περιμένει μέχρι τελευταία στιγμή ότι το  παλληκάρι θα τρέξει- υπερπηδώντας την κίνηση, τις ουρές και τα μπαγκάζια των άλλων- να  την σταματήσει να μην μπει μόνη της στο  αεροπλάνο της φυγής . (Ωστόσο να σημειωθεί ,παρακαλώ,πως αυτή η τάση ρομαντισμού δεν φάνηκε να βοηθάει και πολύ τα τελευταία 50 χρόνια) … 

Ούτε στους απολογισμούς είμαι καλή οπότε ας κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Λίγα λόγια από καρδιάς- όχι πάντα λογικά- ως Υστερόγραφο. Ή ως προεπισκόπηση. Εσύ διαλέγεις.

Ώρες- ώρες.λοιπόν, ειδικά τέτοιες μέρες, με πιάνει το παράπονο πως περνούν γρήγορα  τα αναθεματισμένα τα χρόνια, μεγαλώνω και δεν είμαι πια το ξεχωριστό παιδί που πίστευα πως ήρθε ν’ αλλάξει τον κόσμο αλλά μία τυπική μεσήλιξ  ΕλληνοτιοΑφρικανή που πλέον με την υγρασία της πονάνε  μέσες, πόδια, ώμοι, γόνατα, καρδιές, παλιά «τραύματα»…

Κι εδώ αρχίζουν οι σκέψεις και οι υποθέσεις:

  • Αν ο χρόνος χαρακτηρίζεται από γραμμικότητα ή κυκλικότητα;
  • Αν κάθε γεγονός στη ζωή μας είναι μοναδικό;
  • Αν πράγματι  αξίζουν οι δεύτερες ευκαιρίες;
  • Αν κανένα πρόσωπο, σύμπτωση, όσμωση δεν είναι τυχαίο;
  • Αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται;
  • Κι αν δεν εξηγούνται όλα με την ανθρώπινη λογική και τον κοινό νου;

(Τόσα «Αν» ούτε ο Παπακαλιάτης)

Είναι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να φεύγουν ή να έρχονται; Τα όνειρα φτιαγμένα για να τελειώνουν; Οι έρωτες για να μαραζώνουν; Που ανήκεις; Που η ζωή σου είναι αληθινή κι ο εαυτός σου εσύ; Είμαστε προγραμματισμένοι για Ηλιοβασιλέματα ή Ανατολές;  Το καλύτερό σου φιλί το κρατάς για Καλωσόρισες ή για Αντίο; Για την αγκαλιά σου τα έκανα όλα. Το σκέφτηκες ποτέ;

Μην σκιάζεσαι. Απάντηση δεν έχω.  Ευτυχώς, όμως, έχω ακόμη μία ακόρεστη πείνα και δίψα για ζωή και δημιουργία ικανή να  ξυπνήσει -σαν ένεση αδρεναλίνης- ένα μικρό κράτος κατατονικών την ώρα της σιέστας στο Μexico με καύσωνα 45 βαθμών….

(Θέλω να) Έχω μια ανεξήγητη κι απ΄το πουθενά- αδιόρατα κι αδικαιολόγητα καλή διαίσθηση για το 2018. Από αυτές που χτίζει σαν Lego τουβλάκι τουβλάκι η προσήλωση σε ένα στόχο, η πίστη σε ένα άνθρωπο, ένα αφεντικό , σε ένα όραμα, σε μία ιδέα, σε μια π@π@ριά που μπορεί να κουβεντιάζεις αιώνες ή απλά στην ανάγκη σου, στην επιθυμία να πιστέψεις σε κάτι ή σε κάποιον που σε κάνει να θες να σηκωθείς το πρωί απ΄το κρεβάτι σου.

Ναι! Το να πάρεις ως τρόπαιο αυτό -ή αυτόν/ή- που θέλεις, αξίζεις, γουστάρεις και να το/τον/την τοποθετήσεις περήφανα σαν καλογυαλισμένο ασημικό της μάνας σου πάνω στο τραπεζάκι με το σεμεδάκι, είναι μία παράξενη κι επίπονη συνισταμένη υπομονής, προσπάθειας, συγκυριών, λύσσας, εμμονικής προσπάθειας, δουλειάς, κ@λοφαρδίας, σκληρής δουλειάς- το ξαναείπα αυτό- και φυσικά Μomentum. Η σωστή στιγμή.

Επίσης πιστεύω πως η ζωή πάντα- πιο πάντα πεθαίνεις- σε κερνάει ένα γενναίο κομμάτι τούρτας με τη γεύση που αξίζεις. (Χτύπα και κανένα Glucophage 1000 καλού κακού).

Κορίτσια κι αγόρια υπάρχει συμπαντική ισορροπία. Βλέπεις  ό,τι σου στερεί ο χρόνος στο χαρίζει η εμπειρία. Κι αν έχεις περάσει και τα βαθιά 45- εκτός από καλό λάδι- ξέρεις πλέον κι  από «καιρικά φαινόμενα».  Βλέπεις πότε μαζεύονται τα …σύννεφα, αναγνωρίζεις τις …καταιγίδες, προετοιμάζεσαι για τις …τρικυμίες, γαληνεύεις στη …μπουνάτσα και γουργουρίζεις σαν ευτυχισμένη γάτα στις λιακάδες. Ειδικά τις αιώνιες λιακάδες των καθαρών μυαλών.

Συνήθιζα να πιστεύω πως το χειρότερο πράγμα στη ζωή είναι να καταλήξεις μόνος. Δεν είναι αλήθεια. Το παίρνω πίσω. Το χειρότερο -μάλλον-πράγμα στη ζωή είναι να καταλήξεις με ανθρώπους που σου κλείνουν τα μάτια στον ανοιχτό ορίζοντα και σε κάνουν να αισθάνεσαι ανεπαρκής και μίζερος.

Κι αυτό αφορά τους πάντες. Φίλες, συντρόφους, γκόμενους, συζύγους, αδέλφια, περίπου γκόμενους, συνεργάτες, συνεργατογκόμενους, γνωστούς, οικογενειακούς γνωστούς, εραστές, διευθυντές, wannabe γκόμενους.

Βλέπω  την ανοιχτή  βαλίτσα μου να με κοιτάζει. Την κοιτάζω κι εγώ. «Τη φάγαμε  κι αυτή τη χρονιά », της λέω, της  βαλίτσας- σαν τους τρελούς που μιλούν μόνοι τους.

Δεν πιστεύω ούτε στα «Τέλος Εποχής», ούτε στα Game Over. Θα το λέω μέχρι να πονάνε τα χείλη μου απ το μπλα μπλα ή από τα φιλιά. Δεν υπάρχει τέλος σ’ αυτό το παιχνίδι! Είναι για όσες  ζωές αντέχεις.

Σ αφήνω αγαπημένο 2017. Δεν θέλω να αργήσω. Έχω να φτιάξω βαλίτσα. (Δηλαδή βαλίτσες αφού όποιος με γνωρίζει ξέρει πως σε κάθε ταξίδι  κουβαλάω μαζί όλο μου το σπίτι.) Γ@μWτ@!!!  Πάλι θα πληρώσω υπέρβαρο. Συναισθήματος και ψυχής, κυρίως.

Και μία ευχή για το τέλος:

Η ζωή είναι μια κακομαθημένη τσουλίτσα, που δεν σου κάνει τη χάρη αλλά αξίζει για τις μετρημένες φορές που θα σου κάνει το χατίρι. Το 2018 ας κολλήσει όλα τα σπασμένα σου κομμάτια σαν  ελαστικός ακρυλικός στόκος για τη στεγανοποίηση ρωγμών και αρμών σε τοίχους, καρδιές και  ταράτσες.

xxx

K.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply