ΕΙΜΑΙ ΘΕΛΩ

Άνεργη, με ψηλά τακούνια περιφέρεται μεταξύ Κρεβατιού-Κουζίνας-Καναπέ…

10 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν έχεις περάσει τη μισή σου ζωή σε δωδεκάποντα και σε lifestyle-γυναικεία έντυπα  δύο πράγματα σου συμβαίνουν μετά βεβαιότητας:

α) Ισχίο, μέση, γόνατα υπό κατάρρευση και β) χιλιάδες λέξεις «αρθρογραφίας» για τα Ψηλά Τακούνια. (Ποια style είναι της μόδας κάθε σεζόν. Sex με ή χωρίς τακούνια; Πώς θα φοράς τα 12ποντα και θα πετάς σαν τον Γουσέιν Μπoλντ  χωρίς πόνο; Πώς θα του τα δώσεις στο χέρι ή στο κεφάλι αν υποψιάζεσαι πως σε κερατώνει, κλπ…)  

Κι έρχεται η μέρα που εσύ τα φορούσες και πετούσες τους δρόμους και τις ατραπούς της ζωής και της καριέρας…απλά …κοιτάς τα τακούνια σου. Τακτοποιημένα στα κουτιά τους ή πεταμένα τσάτρα πάτρα στην ντουλάπα σου. (Δεν έχει καμία σημασία το πως, πίστεψέ με).   Και σε κοιτούν κι αυτά….

Κάθε ζευγάρι και μία ιστορία. Κάθε σχέδιο και μία εμπειρία. Κάθε χρώμα, ένα καπρίτσιο. ‘Ενας νέος έρωτας, μία προαγωγή, ένας χωρισμός, μία αναπάντεχη έκπτωση 60%, ένας τσακωμός, ένα κανάκεμα στον εαυτό σου, ένα τίποτα. Καθεμία μας έχει να διηγηθεί μία ενδιαφέρουσα ιστορία με για ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια. Πότε μας ήταν απαραίτητες οι δικαιολογίες;

Σήμερα, λοιπόν, είναι μία από αυτές τις μέρες που τα φόρεσες. Αλλά δεν έχεις πουθενά να πας αφού κι εσύ είσαι μία από τις πολλές εργαζόμενες, καριερίστες ή μη, που πλέον δεν έχεις δουλειά!

 

antonia-wesseloh-by-ellen-von-unwerth-a-touch-of-class-grey-6-spring-summer-2012-2

Έτσι, όπως συμβαίνει τώρα τελευταία. Ξαφνικά, απροειδοποίητα, αιφνιδιαστικά. Ανέτοιμη για το απρόσμενο… Σαν να τηλεφωνούν σε νιόπαντρη να της πουν πως ο άντρας της πέθανε από έμφραγμα στο tennis. Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος, ούτε η διάθεση, ούτε η ψυχραιμία να το συνηθίσεις, να το συνειδητοποιήσεις, να το χωνέψεις.

Ξαφνικά στην απέξω… Χωρίς δουλειά… Χωρίς χρήματα. Χωρίς μέλλον…Και είσαι  πλέον σπίτι. Είσαι εκεί. Πάντα εκεί… Ράκος με ένα ξεχειλωμένο Τ-shirt, μια άθλια φόρμα… Με το μαλλί πιασμένο σαν burger στο κεφάλι. Με μία διάθεση να γδάρεις το δέρμα σου σαν του Χανσενικού.

Φοράς ένα ζευγάρι από τα αγαπημένα σου Ψηλά Τακούνια  κι αρχίζεις και περπατάς… Από την Κουζίνα, στο Καθιστικό, από το Μπάνιο στο Παιδικό δωμάτιο, από το Μπαλκόνι πίσω στην Κουζίνα σου. Και μετά ξαπλώνεις πάλι στον καναπέ. Φορώντας -από μία ανόητη παρόρμηση-κεκτημένη ταχύτητα να την πω;-  τα αγαπημένα ψηλά σου τακούνια.

Είσαι εσύ. Η ίδια, η οποία  λατρεύεις τη δουλειά σου σαν την ζωή σου. Που έχεις μάθει να ζεις από τα 18 σου με μία νοητή ένεση καφεινής καρφωμένη μόνιμα στη φλέβα σου. Που έχεις ποτιστεί μέχρι το μεδούλι σου από τις προσπάθειες, τις σπουδές, την επένδυση χρόνου και συναισθήματος στη δουλειά σου- όποια κι αν είναι αυτή.

Εχεις στηρίξει επιλογές ζωής, έχεις πάρει αποφάσεις με καθοριστικό παράγοντα τη δουλειά. Έχεις περάσει τα βάσανα αλλά -κυρίως τις  χαρές της καριέρας, της οικονομικής άνεσης, της αναγνώρισης, της καλής ζωής, της ηθικής ικανοποίησης που σου φύτευε φτερά στους ώμους κάθε τόσο και σου «χρύσωνε» το επόμενο project,τον επόμενο στόχο, την επόμενη πρόκληση.

Είναι μία από τις πολλές πλέον «τέτοιες»  μέρες που σούρνονται σαν βαριά πόδια ηλικιωμένου με αρθριτικά….  Aπό αυτές που δεν βολεύεσαι, δεν χωράς σε τίποτα.

antonia-wesseloh-by-ellen-von-unwerth-a-touch-of-class-grey-6-spring-summer-2012-1

Κι ύστερα ήρθαν οι Life Coaches.  Όσο κι αν προσπάθησα να ανακουφιστώ από τα «ευκολομασσόμενα» manual διαχείρισης σεναρίων καταστροφής, όσο κι αν το παρακαλούσα -πάντα στο σημείο που έπρεπε να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να εξομολογούμαι στο ταλαιπωρημένο είδωλό μου διάφορες αισιόδοξες μπουρδολογίες- το χάνω.

Sorry, καλοί μου life coaches, αυτές οι μέρες, οι μέρες της Ανεργίας δεν μπορούν να έχουν κανενός είδους είδος Happy Εnd.

Με κοίταζα. ‘Επρεπε να μου  πω «Πόσο Θεά είμαι!» και «Πόσο με αγαπώ» και «Πόσο super θα πάνε όλα».  Μου το έλεγα αλλά έδειχνα σαν καρικατούρα παλαίμαχης ξεπεσμένης Χολιγουντιανής ρυτιδιασμένης star. Σαν αυτές που μοιάζουν  με  πλισέ Sharp Pei σκυλί. Κακομακιγιαρισμένο  με τόνους μάσκαρα και βαμμένα κόκκινα χείλη για τις ανάγκες κάποιας φωτογράφησης -παρωδίας.

Αγαπημένε μου, Christian Louboutin πολλά βράδια έχω πάρει αγκαλιά τα «μωρά» μου-σου βρέχοντάς τα με δάκρυα. Χαράς  κι απελπισίας… Μαζί τους έζησα μεγάλες στιγμές αλλά  τώρα που η κόκκινη τους σόλα περπατάει τη διαδρομή μπάνιο, κουζίνα η κόκκινη σόλα τους έγινε σημαία στον ταύρο που μπήκε στο υαλοπωλείο της ζωής μου και το έκανε σκόνη και θρύψαλα… 

 

You Might Also Like

2 Σχόλια

  • Reply Αντιγόνη Τζοβάρα 15 Σεπτεμβρίου 2016 at 22:08

    Πόσο σε νιώθω νά ‘ξερες…!
    (Έχω το ίδιο θλιβερό προνόμιο).
    Και πλέον δηλώνω νοικοκυρά στην εταιρεία «Οικιακά». Πώς σού φαίνεται;

    • Reply Κάτια Μηλιαράκη 5 Οκτωβρίου 2016 at 13:38

      Αντιγόνη μου δεν ξέρω αν εχει πλέον καμία σημασία το τί δηλώνουμε…. Το πως νιώθουμε είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αλλά είμαστε γερό σκαρί εμείς! Δεν μας παίρνει απο κάτω… Μόνο για ΄λίγο .. Και μετά ξανά βουρ.. Προς τα που δεν ξέρω, αλλά βουρ! Σε φιλώ!

    Leave a Reply