ΑΓΑΠΩ ΕΙΜΑΙ

Κοίτα να δεις, που τελικά, αγαπώ τη δουλειά μου!
(25 yrs anniversary)

10 Μαρτίου 2018

Αυτή την περίοδο της ζωής μου- ή μάλλον από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου – δουλεύω πολύ. Πάντα δούλευα πολύ και για πολλούς ταυτόχρονα, χωρίς όμως, να δουλεύω ποτέ κανέναν*.

Η εργασία, η ανάληψη μιας θέσης, η διαδικασία να συμπορευτείς χωρίς ξεμαλλιάσματα και διαιτητικές παρεμβάσεις με μία συνήθως ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων που βρίσκεις σε κάθε εργασιακό περιβάλλον, η στοχοπροσήλωση, η προσπάθεια και τέλος το να βλέπεις μία Ιδέα να γίνεται από 4 γράμματα ένα Προιόν  περιγράφεται μόνο με μία «κακή» λέξη που αρχίζει από Κ και τελειώνει σε Α (όχι Κάτια) που δεν μπορώ να την πω γι αυτό και θα αρκεστώ στο Συναρπαστικό και Αναζωογονητικό.

Πάντα είχα μία αφόρητη αδυναμία σε αυτούς που ονομάζουμε Αλκοολικούς με τη Δουλειά τους. Και μια συγγενή δυσανεξία  στους τεμπελχανάδες και τους φυγόπονους.

Σήμερα που στα λέω αυτά είναι Σάββατο περίπου 11 παρά το βράδυ. Στο Facebook και στο Instagram υπάρχει ήδη κυκλοφορική συμφόρηση από post με πρωινούς ήλιους, βόλτες, καφέδες, πρόβες outfit για το βαθύ βράδυ, εκδρομούλες, ποτά κι αργότερα- που εγώ ακόμα δεν θα έχω τελειώσει- μπαρ, ποτάρες, μπουζούκια. ΟΚ, ζηλεύω.

Εγώ απ την άλλη, φοράω ένα ξεσκισμένο  τζιν με το laptop στα πόδια και  τα μαλλιά μου μαζεμένα ψηλά σε ατσούμπαλο κοτσάκι. Πίνω ένα ποτήρι κρασί, τσιμπολογάω ένα στήθος κοτόπουλου- η δίαιτα ενυπάρχει σε κάθε μικροχιλιοστό της ζωής μου- κι έξω μυρίζει Άνοιξη από τις φρέζες που  τυχαία βγαίνουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο μπαλκόνι μου.

Έχω πολύ δουλειά ακόμα. Τα deadlines– έννοια ανύπαρκτη για τους φυσιολογικούς ανθρώπους αλλά για τους control freaks έννοια που σφραγίζει την ευθύνη και το άγχος πάνω στην ύπαρξή μας όπως ο καυτός αριθμός το πετσί των αγελάδων – δεν περιμένουν. Η δουλειά πρέπει να βγει. Και θα βγει.

Παρακαλώ ας μην γεμίσετε σχόλια από κάτω ότι χάνω τη ζωή μου κι ότι «η καριέρα τα κρύα και μοναχικά βράδια δεν σε παίρνει αγκαλιά». Και να ζω, και να αγαπώ και να αγαπιέμαι ξέρω. Και μάλιστα και πολύ και καλά.

Συζητούσα πριν λίγες μέρες με ένα φίλο που η λέξη Εργασιομανία στο λεξικό έχει το όνομά του. Αλληλοπαραπονιόμασταν  ότι όλη μας η ζωή είναι μάλλον η δουλειά μας. (Χμ, τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον δεν φταίνε οι συνθήκες, αλλά το ότι είμαστε εργασιακοί ανθρωπότυποι «τραβάτε με κι ας κλαίω».)

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο τύπος πάντα με ενέπνεε για αλήθειες και πάνω στη σύντομη κουβέντα του πετάω και μία βαρύγδουπη -ως συνήθως- δήλωση: «Αν μου στερήσεις ξαφνικά τη δουλειά μου, θα είμαι μισή» του είπα κοιτώντας τον βαθιά στα κουρασμένα αλλά γελαστά του μάτια. «Σαν να μου έχεις κόψει όλη τη δεξιά πλευρά μου», συνέχισα, «Κι αν αύριο ξυπνήσω και δεν ξαναδουλέψω δεν θα είμαι πλέον, εγώ. Θα είμαι κάποια άλλη. Και δεν έχω μάθει να ζω σαν άλλη».

Αυτός, μάλλον σοκαρισμένος από τον παραληρηματικό τρόπο έκφρασης της σκέψης μου,κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του. Εγώ, όμως, φωτίστηκα! Ακούγοντάς με ήταν  σαν να άστραψε ένα φλασάκι συνειδητοποίησης που ξαφνικά που με έκανε να συμφιλιωθώ με όλους τους κανόνες της εργασιακής ταλαιπώριας και πίεσης.

Περνώντας τα χρόνια και οι εργατοώρες, η δουλειά μου με τύλιξε σαν τον κισσό που σφιχταγκαλιάζει, σχεδόν πνίγει, τα δέντρα στις όχθες των ποταμιών. Συνυπάρχουμε  σαν μονοζυγωτικοί δίδυμοι.

Σκέφτομαι πως  δουλειά μου είναι κάτι σαν τα νέας τεχνολογίας ράμματα στη ζωή μου, που αφού κλείσουν την πληγή μετά απορροφώνται από το ίδιο τον οργανισμό. Γιατί- να τα λέμε κι αυτά- εκτός από την αγάπη για το αντικείμενο της εργασίας σου  ή την χρηματική ανταποδοτικότητα είμαι και της θεωρίας πως η φιλοδοξία (ή η μωροφιλοδοξία για να προλάβω και τους φαρμακόγλωσσους), το να καταπιάνεσαι συνέχεια με κάτι και να μην κάθεσαι ποτέ στα αυγά σου, η πρόκληση -γιατί όχι- να αποκαλύπτεις πόσο καλή είσαι σε κάποιον, ή να επιζητάς κατά βάθος την επιβράβευση και την αναγνώριση μέσω των επαγγελματικών σου διαδρομών -σου είναι μία μορφή «ασθένειας». ( Ίσως και συναισθηματικής αναπηρίας. Passo.)

Για τους περισσότερους αυτό το post ίσως είναι αξιολύπητο, για άλλους παράξενο και για μερικούς -ομοίους μου- ανακουφιστικό.   Και μάθε πως δεν είμαι η μόνη. Τον τελευταίο χρόνο- στο χειμαζόμενο τοπίο των ελληνικών MME- έχω γνωρίσει κι άλλες κι άλλους σαν κι εμένα. Τουλάχιστον πέντε σοβαρούς/ές κα πετυχημένους/ες που κάθε φορά που τους/ις φέρνω στο μυαλό μου χαμογελώ συνομωτικά. Και κάθε μέρα τους/τις θαυμάζω και πιο πολύ.

Άλλοι θα μας πουν  στα σίγουρα κορόιδα ή Τσάτσους των αφεντικών, άλλοι ανέραστους/ες, άλλοι περιορισμένης λήψης και εκπομπής συναισθήματος και χαράς. Μερικοί θα νιώσουν σίγουρα οίκτο που είμαστε δουλειά- σπίτι- σπίτι δουλειά.  Μπορεί να βρεθεί και κανένας περαστικός ρομαντικός  να κάνει Like και να πει και  κανένα «Μπράβο ρε κορίτσια/ αγόρια.»

Ίσως πάλι αυτή η εμμονική μας προσκόλληση να βοηθάει στο ότι μπορούμε και κάνουμε , βάζοντας παράλληλα -όπως οι περισσότεροι άλλωστε- πολύ νερό στο κρασί μας, τη δουλειά που αγαπάμε. Ίσως γι αυτό κάποιοι μας εμπιστεύονται.

Ίσως επειδή όταν κοιτάμε τον κέρσορα να αναβοσβήνει στη λευκή σελίδα το βλέπουμε σαν πρόκληση για κάτι νέο -γεμάτο ελπίδα και προοπτική -και όχι ως τσιμεντόλιθο στους κουρασμένους μας -έτσι κι αλλιώς- ώμους μας.

ΟΚ, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Υπάρχουν στιγμές που τεντώνω το πονεμένο ισχίο μου από το ατέλειωτο  καθισιό στην καρέκλα του γραφείου  και το μονίμως μουδιασμένο δεξί μικρό δάχτυλο (αυχενικό σύνδρομο) από τον υπολογιστή, κοιτάζω ψηλά στο ταβάνι αναζητώντας ένα Του σημάδι, πως δεν μπορεί, υπάρχει Θεός. Η έστω μέσα από μία απειροελάχιστη ρωγμούλα του χωροχρόνου μπας με ακούει το  σύμπαν και  μου στείλει απόψε στον ύπνο μου τα 6 νικητήρια νούμερα το Lotto. ( Ή μήπως είναι 5;). Για να τελειώσει με Happy end αυτό το παραμύθι, βρε αδελφέ.

ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Πριν από λίγες μέρες τακτοποίησα το desktop μου κι ανέσυρα το ανενημέρωτο -ως συνήθως- βιογραφικό μου. Δύο -τρία πραγματάκια μου ψιθύρισε στο αυτί:

  • Μεγάλωσα.
  • Δεν τα έχω πάει κι άσχημα για αυτοδημιούργητη γυναίκα στην Ελλάδα.
  • Λεφτά έβγαλα αλλά πλούσια** δεν έγινα, αλλά αυτό δε με αφορά καθώς πιστεύω πως το χρήμα είναι για να αλλάζει χέρια και να «τρώγεται» ζεστό και λαχταριστό σαν αφράτο φρεσκοψημμένο μπριός.
  • Την αγαπώ τη δουλειά μου. Μ’ αγαπάει κι αυτή. (Μάλλον)
  • Μου αρέσει να είμαι πιστό και πάντα πρόθυμο-να μάθει νέα κόλπα- σκυλί στο αφεντικό μου
  • Είμαι πεπεισμένη πως ακόμη κι αν τον καταγάλανο ουρανό και τις αιώνιες λιακάδες των καθαρών μυαλών τις απειλούν κεραυνοί ανεργίας και αστραπές  οικονομικής δυσπραγίας  πάντα θα υπάρχει υπάρχει κάποια ιδέα, κάτι ή κάποιος που αξίζει να τα δώσεις όλα.

Δεν ξέρω αν την Ιστορία τη γράφουν ομάδες. Αυτό που ξέρω πάντως είναι πως υπάρχουν ακόμα πολλές ιστορίες να διηγηθούμε και ακόμη περισσότερες να ζήσουμε.

*Σαν σήμερα δημοσιεύτηκε το πρώτο κείμενο της ζωής μου για το οποίο πληρώθηκα. Στο περιοδικό KAI/ Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΗ. Ευχαριστώ Τέτη Σαραντοπούλου

**Μισθολόγια, μπλοκάκια, εισφορές crystal clear, όλα κομπλέ και με τη βούλα του λογιστή και του Πόθεν Έσχες μου.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply