ΕΙΜΑΙ ΘΕΛΩ ΜΕΝ and SEX and DRAMA

Πειράζει που εγώ δεν θέλω να κάψω το σουτιέν μου*;

4 Μαρτίου 2018

Είσαι η γυναίκα της διπλανής πόρτας. Ξυπνάς. Ετοιμάζεις καφέ. Χωρίς ζάχαρη. Η ζάχαρη παχαίνει.

Τρως μία φρυγανιά. Ολικής αλέσεως. Χωρίς βούτυρο. Το βούτυρο μεταλλάσσεται σε χρόνο dt σε κυτταρίτιδα.

Ένα γρήγορο ντους αποφεύγοντας να δεις το γυμνό σου σώμα. Βάζεις αντιρυτιδική.  Όχι ότι κάνει και τίποτα…

Όποιο ρούχο κι αν φοράς θα ήθελες να είναι τουλάχιστον ένα νούμερο μικρότερο…Μακιγιάρεσαι στα πεταχτά. Θα ήθελες να είσαι 10 χρόνια νεότερη. Ψεκάζεσαι με το άρωμα σου. Εκεί που περιμένεις να φιληθείς , όπως θα έλεγε και η Κοκό Σανέλ. Τσάντα, κλειδιά, λεφτά, κινητό. Μία τελευταία ματιά στον καθρέφτη της αυτοεκτίμησης.

Μία καινούργια μέρα στην αρένα της άνισης σύγκρισης αρχίζει. Η «Μπίμπι Μπο» πέθανε, η «Μπάρμπι» πάτησε τα 50 κι εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία. Με τις καλύτερες των προθέσεων κι όσο κι ακομπλεξάριστα να το δεις, καμιά μας δεν μπορεί να επιζήσει από αυτή την επίθεση.

Mε μία Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας και μία  Παγκόσμια Υστερία Tέλειας Εικόνας να αιωρείται πάνω από τα καλοχτενισμένα μας κεφαλάκια  ο πλανήτης Γη παραμένει το πιο εχθρικό περιβάλλον για την πλειονότητα των γυναικών. Τελεία.

Προτιμώ, όμως, από το να αρχίσω να παραθέτω δραματικά στοιχεία που σφραγίζουν το δεύτερο φύλο και τη βαριά του μοίρα να την κάνω γυριστή στους άντρες. Από τέτοια καταιγίδα σεξιστικών προτύπων και συννεφάκια αισθησιακού υπονοούμενου, μόνο τα ξέκ@λα επιβιώνουν. Όταν το έστω και ξεφτισμένο- για να μην πω ξεφτιλισμένο- infotainment φοράει καυτά μινάκια, οι λαχανοντολμάδες τυλίγονται με δερμάτινα leggings και δωδεκάποντα stilettos και τα εναπομείναντα δελτία ειδήσεων στριμώχνονται σε πλούσια ντεκολτέ εσύ πώς να καταπιείς το ότι Αληθινή Ομορφιά  είναι αυτή που διαλαλούν  οι ψυχολόγοι και  οι μάνες στα 12χρονα κορίτσια τους; Αυτή που κρύβεται στην προσωπικότητα, την ψυχή, την κουλτούρα σου, την ευφυΐα, το στιλ, το χιούμορ. Μόνο σαν σαχλό ανέκδοτο, μπορεί να ακούγεται…#Bullshit

Μέρα με τη μέρα, διαφήμιση με τη διαφήμιση, μήνυμα το μήνυμα  όλο και πιο χάλια αισθανόμαστε. Είμαι κι εγώ μία από τις πολλές -πλέον- με σχεδόν μηδενική αυτοπεποίθηση. Ως πότε θα συγκρίνομαι;

Τι θα συνέβαινε αν μία μέρα όλο το σύστημα ερχόταν τούμπα;  Κι αν έτσι ξαφνικά ο διπλανός σου κύριος στη ζωή, στο κρεβάτι, στο γραφείο, στην παρέα γινόταν το νέο target group του ωραίου και καταναλωτικού μας κόσμου; Αντιστοίχως και απολύτως Ισότιμα, λοιπόν, θέλω να σου διηγηθώ  ξανά το παραμύθι από την απέναντι όχθη.

Ο άντρας της διπλανής πόρτας με  τα χρονάκια του, την κοιλίτσα του, τις αρχές φαλάκρας, τα μασημένα νύχια, την καρατριχάρα παντού, την ατσούμπαλη μύτη, τα λυμφατικά μπρατσάκια, τους αγύμναστους κοιλιακούς- χωρίς καν το άλλοθι της γέννας-τις στραβές γάμπες έχει να αντιμετωπίσει αποκλειστικά και μόνο Ημίθεους.  Καλογυμνασμένους κλώνους ηρώων του Survivor, Γκόμεζ, Πικέ, Aργυρού, Μάζη, Βλοντάκη Αλόνσο, Nτάνου να γλύφουν αθώα το νέο 0% παγωτάκι τους, να παραλαμβάνουν πετρέλαιο από το βυτιοφόρο φορώντας μπουρνούζι χαλαρά δεμένο έτσι ώστε σε κάθε προσπάθεια ελέγχου της στάθμης στον καυστήρα να αποκαλύπτεται το sexy περιεχόμενο, να λανσάρουν αντιιδρωτικό πατούσας με zooμ όχι στην πατούσα αλλά στην …ηβική χώρα, να μασουλάνε σοκολατάκια γυμνοί σε μεταξωτά σεντόνια που σιδερώθηκαν με το νέο ατμοσίδερο «Ουάου», να πλένουν ως Ελληνάρες Κυριακή το αμάξι με κολλητά βρεγμέναT-shirts γλείφοντας φιλήδονα τα -έτοιμα να φιληθούν- χείλη τους κάθε φορά που τρίβουν την επίμονη κουτσουλιά περιστεριού στο παρμπρίζ, να ανοίγουν το καπάκι της νέας σάλτσας  τομάτας «φυλακίζοντάς» το στους γρανιτένιους προσαγωγούς τους. Φτάνουν αυτά ή θέλετε κι άλλα;

Αν αυτό συνέβαινε πειραματικά για λίγους μήνες  -κι όχι χιλιετίες- όπως συμβαίνει με εμάς τις γυναίκες -η επόμενη σεξουαλική συνεύρεση, αυτού του δυστυχισμένου target group- θα επιταγχάνονταν μόνο έπειτα από πολύχρονες συνεδρίες με σύσσωμο το επιστημονικό δυναμικό του Σεξολογικού Ινστιτούτου και με μπλε χαπάκια στο πρώτο συρτάρι του κομοδίνου.

Σταμάτα, λοιπόν, να με ρωτάς συνέχεια τι έχω και τρώγομαι με τα ρούχα μου, γιατί μισώ το σώμα μου, γιατί νιώθω πάντα λίγη. Κυρίως, όμως, σταμάτα να Με γιορτάζεις. Ούτε Διατροφική Διαταραχή είμαι, ούτε Ιστορική Επέτειος!(Αλήθεια Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπου, υπάρχει;) 

*Πειράζει,λοιπόν, που δεν θέλω να κάψω το σουτιέν μου όπως οι πρωτοπόρες μεν γραφικές δε Φεμινίστριες των ΄70s;  Πειράζει που αγαπώ τις γυναίκες αλλά μισώ το κίνημα του κακώς εννοούμενου Φεμινισμού;

Εγώ το σουτιέν μου θέλω να το φοράω και να είναι super sexy και να προκαλώ εκείνο το κομμάτι του αληθινού ισορροπημένου άντρα που έχει μάθει να είναι ‘Aντρας για τις γυναίκες και όχι για τα στερεότυπα και τους παλιόφιλους…

 

 

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply