ΕΙΜΑΙ

Τα όμορφα κορίτσια, όμορφα καίγονται….

4 Νοεμβρίου 2019

Είναι μερικά βράδια  τώρα -που ελέω αυπνίας- βλέπω στην επανάληψη τα κορίτσια του γνωστού τηλεπαιχνιδιού Modelling.

Nέα, ψιλόλιγνα,όμορφα και -μάλλον- έτοιμα για όλα. (Εκτός ίσως από πραγματική καριέρα στα catwalks και τα shootings….)

Σφιχτά σώματα, κλειστά μάτια σ΄ενα κόσμο που τα απαιτεί ορθάνοιχτα αφού αλλάζει κι έχει πολύ περισσότερες απαιτήσεις από ένα συμπαθητικό μουτράκι και δυό μέτρα πόδια- αθυρόστομα-στόματα έτοιμα να κρίνουν αλλά κυρίως να κατακρίνουν.

Δράματα πάνω από κομμένες αφέλειες και βαμμένα μαλλιά. Κλίκες κολλητών φιλενάδων- συμπαικτριών που έχουν καταλάβει το Σπίτι. Ίντριγκες και συμμαχίες επιπέδου υπνοδωματίου: ποιά θα πάρει την πάνω κουκέτα- και ποιά θα προλάβει την εναπομείνασα μπανάνα στο ψυγείο.

Αψιμαχίες και οργανωμένες στρατηγικές στο βωμό μιας ομορφιάς που σηκώνει πολλή κουβέντα, μιας καριέρας που μάλλον θα κινηθεί μεταξύ λογαριασμού Instagram και καταλόγου συνοικιακής μπουτίκ, μιας ηθικής που προβληματίζει και μιας παγκόσμιας αδηφάγου τηλεβιομηχανίας που μάλλον διαμορφώνει “στρατευμένες” -για τις ανάγκες της τηλεθέασης- περσόνες και σίγουρα συνθλίβει κάτω από το sexy stilleto της θηλυκές οντότητες.

Μια δεύτερη ματιά και μία πιο προσεκτική ανάγνωση ανάμεσα από τις γραμμές εύκολα καταδεικνύει πως αυτό το μπουκέτο από άβγαλτα -τουλάχιστον με βάση την ημερομηνία γέννησης στην ταυτότητά τους- κοριτσόπουλα είναι μία συμπυκνωμένη απεικόνιση της κοινωνίας μας…

Σοφά επιλεγμένα από τους ιθύνοντες έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό τηλεοπτικό προιόν. Η Ντίβα, η Αγωνίστρια, Το Λαικό Κορίτσι, η Δαιμόνια, η Απουσιολόγος, η Μετανάστης β γενιάς, η Χαζούλα, το Θύμα του bulling, η Plus size, η Xωριατοπούλα, η Βitch, κλπ.

Τις κοιτάζω να συσπειρώνονται, να αγωνιούν, να κλαίνε και να ραδιουργούν. Να δέχονται ανάγωγα -συχνά με έπαρση και αποστoμωτική αυθάδεια- την αξιολόγηση των 4 κριτών. Να ζουν on camera όλη τη γκάμα των συναισθημάτων, από την απόλυτη ευτυχία ως την απόλυτη «δυστυχία», να λιποθυμούν από στρες ή τρόμο μπροστά σε “δοκιμασίες’” shooting και με την άνεση ή την σκληρότητα που προκύπτει από το ότι δεν είμαι γονιός- αναρωτιέμαι: Αλήθεια υπάρχει οικογενειακό  περιβάλλον που χαίρεται; Που νιώθει περήφανο επειδή η κορούλα του έβγαλε την super φωτό με τον πύθωνα τυλιγμένο  στον λαιμό ή επειδή με την στρατηγική επιλογής φωτογραφιών χαντάκωσε την ψηλή και όμορφη και «κράτησε στο παιχνίδι» την ακίνδυνη γλυκούλα;

Με ποιά σκέψη στον εγκέφαλο γονείς ενθαρρύνουν την συμμετοχή των κοριτσιών τους σε τέτοια “τηλεπαιχνίδια¨ απόλυτης ματαιοδοξίας; (Δεν εξαιρώ ούτε τα talent shows, αλλά εκεί υπάρχει μικρή -αλλά εύλογη- διαφοροποίηση).  Πώς προσφέρουν – έτσι αβασάνιστα με την πρόφαση η Τηλεόραση βοηθάει-  τα »μωρά’ τους έτσι αβασάνιστα βορά σε ένα επιχειρηματικό προιόν που κατά βάση θέλει να κάνει νούμερα; Κι όλα αυτά γιατί; (Ρητορικό αυτό το γιατί…)

Πείτε με αναχρονιστική, συντηρητική, συμπλεγματική ή απλά ρομαντική. Όμως, αν είχα κόρη, θα ήθελα να την αγκαλιάσω τρυφερά και να της πω ότι η ζωή και οι επιλογές της, πότε με μαγικό -αλλά κυρίως με σκληρό τρόπο- θα δώσουν σχήμα και μορφή στη δική της διαδρομή. Εκείνη, όμως, τα  να θυμάται:Προχώρα, Πίστεψε, Προσπάθησε. Κι όλα αυτά με Πίστη, Πείσμα και κυρίως Αξιοπρέπεια.

Κοιτάζω τα κορίτσια του γνωστού παιχνιδιού Modelling. Nέα, ψιλόλιγνα,όμορφα και -μάλλον- ανέτοιμα για όλα. Για όλα αυτά που τους επιφυλάσσει η αληθινή ζωή. Χωρίς ψευδουποσχέσεις επαγγελματικής αποκατάστασης, χωρίς προσομοιώσεις λαμπερών shootings, χωρίς ίχνος “μακιγιάζ”…

 

Πηγή photo: contaconesycorbata.com

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply