ΕΙΜΑΙ

Το τρίχρονο, ο Μπάουμαν και ο πάγος…

20 Ιουνίου 2016

Κοιτάζω την 3χρονη ανιψιά μου να παίζει αμέριμνη με τις κουκουνάρες και τα χαλίκια της παιδικής χαράς. Μόλις η συνομήλικη φίλη της βαριέται να κυνηγάει μυρμήγκια στο χώμα και ο σκύλος των διπλανών μας κουράστηκε να πηγαινοφέρνει το μπαλάκι που του πετάνε, η μικρή εντοπίζει μία λακκούβα με λασπόνερα από την αιφνιδιαστική  καλοκαιρινή βροχή .

Ενθουσιασμένη πετάει την κούκλα της στον αέρα. Το σκηνικό διαμορφώνεται ως εξής: Ανιψιά μου- κούκλα κι ανάμεσά τους να τις χωρίζει η «λιμνούλα». Απελπισμένη στρέφει το βλέμμα της σε εμένα. Στην αρχή ζυγίζει την αντίδρασή μου. Ξέρει ότι με μία δρασκελιά μπορώ να της επιστρέψω στην αγκαλιά της την …«Ντόρα την ερευνήτρια». Με την φυσική περιέργεια του ανθρώπου που δεν είναι γονιός αποφασίζω να τεστάρω τα όρια της και την αντίδρασή της. Να δω τι θα κάνει «αβοήθητη». Παραμένω απαθής κι αδιάφορη.

Στην αρχή βουτάει δειλά το πόδι της στα νερά! Τα κομψά της δακτυλάκια και πεδιλάκια φλερτάρουν με τα βρωμόνερα. Τραβάει πίσω το ποδαράκι της. Πάει έρχεται καμιά δυό φορές. Κάνοντας τη χαρακτηριστική γκριμάτσα που δείχνει ότι τσαντίζεται και τελικά, παίρνει φόρα, πηδάει και ….προσγειώνεται με ύφος νικήτριας πάνω στο αντικείμενο του πόθου της.

«Όταν κινείσαι σε λεπτό πάγο
το μόνο που μπορείς να κάνεις
είναι να τρέξεις» 

                        Ζίγκμουντ Μπάουμαν

Χωρίς να καταλάβει το γιατί την συγχαίρω και την ανταμοίβω με ένα πακέτο μωρομάντηλα που θα σβήσει τα μικρά σημάδια της περιπέτειας της και την αγκαλιάζω περήφανη ενώ αντί μεταλλείου ανδρείας την ανταμοίβω με μία γρανίτα φράουλα. Εκείνη δεν μπορεί να αντιληφθεί το μάθημα που έδωσε σε μία 40something απηυδισμένη εργαζόμενη στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Η αποφασιστικότητα της να υπερπηδήσει -κυριολεκτικά- τον φόβο της θα έκανε πολλούς συγγραφείς συνταγών της ανθρώπινης ευτυχίας να την θεωρήσουν σκανδαλώδη προτροπή.
Ο φόβος της – αν θα τα καταφέρει, αν θα χτυπήσει, αν θα γίνει χάλια και φάει κατσάδα από τη μάνα της κι αν τελικά θα μπορέσει να ξανασφίξει –ιδίοις δυνάμεις- στην αγκαλιά της την «Ντόρα» αποδείχτηκε μικρότερος από το πείσμα της και από την συνειδητοποίηση πως αν δεν κάνει κάτι γρήγορα η ίδια η μικρή πλαστική της φίλη ίσως να βιώσει την αίσθηση της πρώτης «απώλειας» στη ζωή της…

AAEAAQAAAAAAAAYkAAAAJGE2OGE2OTNhLTdkZWUtNDc1ZC1iMzY5LTdkN2RmMDE1Zjc4OQ

Φόβος εναντίον Τόλμης, λοιπόν. Και αυτό το μοντέρνο δίλλημα με ένα τρελό τρόπο με έκανε προχτές που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμό να κατεβάσω από την βιβλιοθήκη μου το βιβλίο «Ρευστός φόβος» του κοινωνιολόγου Ζίγκμουντ Μπάουμαν.(εκδ. Πολύτροπον).

«Αβεβαιότητα, αστάθεια, ευθραυστότητα, παροδικότητα, ρίσκο, είναι οι 5 λέξεις που αποκαλύπτουν διαμιάς την οργουελιανή φυσιογνωμία του σήμερα και το πνεύμα των καιρών μας», γράφει ο Μπάουμαν και συνεχίζει. « Η κεντρική μορφή της ρευστής μοντέρνας εποχής μας είναι ακριβώς ο άνθρωπος χωρίς μόνιμους, σταθερούς, διαρκείς, ανθεκτικούς δεσμούς. Π.χ. μόνο ένα μικρό βήμα χωρίζει τους εργαζόμενους από τους ανέργους και τους τελευταίους από την πλήρη περιθωριοποίηση και εξαθλίωση. Στο ρευστό χαρακτήρα της σημερινής κοινωνίας, ο φόβος αποκτά μια ιδιαίτερη και επικίνδυνη δυναμική. Είναι ένας φόβος που έχει πλέον εγκατασταθεί στο εσωτερικό της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι ένας προσωπικός φόβος, ο οποίος δεν αρκείται στην ασφάλεια, αλλά επιζητεί την προστασία! Αυτός ο φόβος επιφέρει πολλά είδη εμπορικού και πολιτικού κέρδους. Οι δε πολιτικοί τον χρησιμοποιούν για την απόκτηση κοινωνικής απήχησης και δύναμης.

Θα μου πείτε, κυρά μου πώς να μην φοβάμαι παρόλο που ξέρω ότι όλο το σύστημα είναι φτιαγμένο ακριβώς για να με φοβίζει;
Απάντηση δεν έχω ούτε για τον εαυτό μου. Όμως η αυθόρμητη αυτή αντίδραση της τρίχρονης πιτσιρίκας με έστειλε ξανά στα πνευματικά λημέρια του ιδίου και σε μία φράση που τυχαία εντόπισα σε ένα εξαιρετικό πάλαι ποτέ κείμενο του. Ο 90χρονος Πολωνός κοινωνικός στοχαστής έχει πει πως: «Όταν κινείσαι σε λεπτό πάγο το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τρέξεις»

 


Tόλμη κι αποφασιστικότητα, λοιπόν. Έστω κι αν η προοπτική, το όραμα το παρόν και η διαχείρισή του απαιτούν Δράση. Και κίνηση προς τα εμπρός.
Γιατί σε αυτούς τους πονηρούς καιρούς που ζει η Ελλάδα τα τελευταία …χιλιάδες χρόνια έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ ένα ψυχολογικό «σπίρτο» που να βάζει φωτιά στα ανθρώπινα σκουπίδια και να προετοιμάζει το έδαφος για νέες αφετηρίες.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply