ΑΓΑΠΩ ΕΙΜΑΙ ΘΕΛΩ

Η ζωή σας βρίσκεται σε αναμονή. Παρακαλώ μην κλείσετε αν δεν ακούσετε σήμα κατειλημμένou

14 Νοεμβρίου 2017

Θα περίμενε κανείς η περίφημη κοινωνικοοικονομική κρίση να έχει βγάλει νοκ άουτ κάθε έννοια αυθόρμητου spending και παρορμητικού way of life. Όμως μία τυχαία ακουστική υποκλοπή -ας πούμε στην διπλανή θέση του λουτήρα στο κομμωτήριο- συχνά έχει να προδώσει την αγορά ενός αντικείμενου του πόθου ή μίας κίνησης που αποσυντονίζει την κοινή  λογική.

Πώς είναι δυνατόν αυτή με τα 360 ευρώ μισθό το μήνα να αγοράζει μπότες των 400; Πώς μπορεί εκείνος με το προσημειωμένο ακίνητο να ετοιμάζεται να «περάσει» στην εγκυμονούσα- μόνο κινδύνους- κάρτα του ένα 7ήμερο στην Νέα Υόρκη; Πώς γίνεται ο κόσμος να καταρρέει και ο τύπος  της διπλανής πόρτας να σχεδιάζει παλάτια στην άμμο του «δε βαριέσαι μιά ζωή την έχουμε;» Καμία θεωρία μακροοικονομικών δεν μπορεί να λύσει το μυστήριο…

Στην αρχή αυτή η στάση ζωής με εξόργιζε σαν παλαίμαχο παίκτη στον πάγκο ενώ το πουλέν της μιας προπόνησης παίζει βασικός εδώ και πέντε Κυριακές.

Ποιος, πώς και γιατί εν μέσω τρελής γενικευμένης καντήφλας – τολμάει να ξορκίσει το κακό και να περνάει ζωή χαρισάμενη σαν Vip φιλοξενούμενος του  Σουλτάνου του Αμπου Ντάμπι; Δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν παρατηρεί τι συμβαίνει μέσα κι έξω απ το σπίτι του;

Μήπως είναι ερωτευμένος; Μήπως παίρνει ληγμένα; Μήπως τον είχαν απαγάγει εξωγήινοι και τον επέστρεψαν με εμφυτευμένο microchip ευτυχίας;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται  σε μία κονσέρβα ληγμένο- από το 2016-pâté de foie gras με το οποίο τελικά τάισα τις γάτες της γειτονιάς μου. Ή σε ένα καταπληκτικό  ανέγγιχτο filofax που μου χάρισαν το 2002 – να θυμίσω ότι φτάσαμε στην εποχή των notebooks, ή σε τρία κεριά που αγόρασα από το Παρίσι το 2013! – δηλαδή τέσσερα χρόνια πριν- και φυσικά δεν τα έχω ανάψει διότι δεν έχει έρθει εκείνη η περίσταση που θα αξίζει να «καεί» με αρωματικά φιτίλια των 150 ευρώ.

Αγορές, δώρα, χρήσεις, συνήθειες, άνθρωποι, σχέσεις ολόκληρες, που ποτέ δεν είναι της παρούσης αλλά ανήκουν αποκλειστικά στο Απώτερο Μέλλον. Σε απλά ελληνικά  ανήκω σε εκείνους- και δεν είμαστε λίγοι- που ζούμε τη ζωή μας περιμένοντας να την ζήσουμε.

Για την δική μας κάστα- ας μας πούμε Wannalivers– ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να κακομάθουμε τον εαυτό μας και μόνον αυτόν , ή για να το ρίξουμε λίγο στη τρελή ή για να κάνουμε μία  απονενοημένη αγορά, ή να ερωτευτούμε για πλάκα, ή να κάνουμε κοπάνα μια Τρίτη ας πούμε- απ΄τη δουλειά- ή να μπούμε σε ένα αεροπλάνο έτσι χωρίς πρόγραμμα βρε αδελφέ χωρίς να το έχουμε πρώτα περάσει από εξεταστική επιτροπή. Μη σου πω κι από νομοσχέδιο στη Βουλή.

Για μας  – τους «μολυσμένους» από την έννοια του καθήκοντος και της στοχοπροσήλωσης-  η ζωή μοιάζει με  τα σαλόνια των αστικών σπιτιών στα 60’ς,  με τα καλογυαλισμένα παρκέ και τα τσόχινα πατάκια  που η οικοδέσποινα άνοιγε τη σάλα μόνο στις γιορτές. Μόνο που η σημερινή ζωή ελάχιστες φορές φαίνεται να «γιορτάζει».

‘Eτσι οι μέρες, οι νύχτες, οι στιγμές και οι μικρές χαρές  περνούν…κι αφήνουμε τις εφήμερες νιφάδες του χιονιού να λιώνουν, τα ηλιοβασιλέματα να δύουν, τους χειμώνες και τα καλοκαίρια να περνούν, τους ανθρώπους να φεύγουν, τα αισθήματα να ξεθυμαίνουν. Κι ο χρόνος -αυτό το ανελέητο μέτρο σύγκρισης των πάντων- να μας  προσπερνάει σαν αφηνιασμένη Panamera με κάγκουρα νεόπλουτο στο τιμόνι.Κι όλα αυτά με μία σιωπηλή βεβαιότητα λες κι έχουμε υπογράψει κανένα συμβόλαιο ζωής ότι ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ…

 Κάπου, κάπως, κάποτε στο μέλλον. Πάντως όχι τώρα! Το εδώ και τώρα ισχύει μόνο για τις δουλειές. Αλλά τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους και επίσης ποτέ κανείς δεν πέθανε με τις δουλειές του τελειωμένες!

Να σου πω κάτι; Βαρέθηκα να αναβάλλω τη ζωή μου για αργότερα. Kουράστηκα να σκέφτομαι, να υπεραναλύω, να μεταθέτω, να προγραμματίζω για το μετά, το αργότερα, το αύριο, το μέλλον.

Κι αν αυτό το γεμάτο εμμονές κείμενο σου φαίνεται δυσοίωνο δεν θα είναι στη συνέχεια του. Σου το ορκίζομαι. Η πιο δυνατή στιγμή είναι τώρα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι η στιγμή που συμβαίνουν τα καλύτερα πράγματα.

‘Οσο για μένα; Θα  φέρω τον κόσμο μου πάνω κάτω. Δεν έχω χρόνο  να περιμένω να μου συμβούν τα θαύματα. Τα θαύματα  θα τα δημιουργήσω. Αποχαιρετώ το παρελθόν, χαμογελώ συνομωτικά στο μέλλον κι εύχομαι να πραγματοποιηθούν όλες μας οι επιθυμίες. Κυρίως οι κρυφές. Εκείνες που δεν τολμάς να εξομολογηθείς ούτε στον εαυτό σου.

Αυτό δεν είναι μία δέσμευση απoγοήτευσης. Είναι απλά η σκέψη μιας στιγμής. Αυτής της στιγμής που ξέρεις πως πρέπει να ξεκολλήσεις και να κάνεις reset. Είναι η φάση που ακούς ένα τραγούδι, η περιμένεις κολλημένη στη κίνηση της βροχής να ανάψει φανάρι και σηκώνεις  απρόθυμα τα μάτια προς τον ουρανό.

Και βλέπεις μία νύχτα που όλα χορεύουν με τη ζωή και τα ανεκπλήρωτα όνειρα σου. Τα εκτυφλωτικά κι απόλυτα.Τα βαθιά, τα γενναία κι ανομολόγητα. Σαν τη παραμυθένια ζωή που πιστεύαμε μικροί ότι θα ζήσουμε.
Και δακρύζεις…Για το αληθινό «παραμύθι». Αυτό που μας επιφυλάσσει η πραγματική ζωή…
Tόσο ασύντακτο, τυχαίο και μοχθηρό.

‘Oμως αυτό -και το εννοώ-δεν είναι ένα post  λύπης. Αυτή είναι η πραγματική μου απόφαση κι ευχή για τη νέα χρονιά που με τρόμο συνειδητοποίησα πως έρχεται σε 46 μέρες.

Το 2018 να δώσει φτερά στα όνειρά μου. Και μετά να μάθω να πετάω. Έλα κι εσύ.Τα πάντα είναι ωραιότερα από ψηλά

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply