ΑΓΑΠΩ ΕΙΜΑΙ ΜΕΝ and SEX and DRAMA

Για έναν άντρα και ένα αυτοκίνητο. (Πρώην και τα δύο)

22 Ιουλίου 2017

Οταν όλες μου οι  φίλες αποκτούσαν το πρώτο τους αυτοκίνητο, εγώ έμενα πιστή  στην λατρεία μου για τα  ΤΑΧΙ. Εως και Χριστουγεννιάτικες κάρτες μου έστελνε το σωματείο του τότε προέδρου ΤΑΧΙ Μπαντουράκη εισπράττοντας  την ειρωνεία του πατέρα μου για το πόσο ψώνιο είμαι που πάω Στύλους Ολυμπίου Διός- Κολωνάκι με ΤΑΧΙ και όχι με τα πόδια ή το λεωφορείο ας πούμε.  Το είχα  ιδεολογικοποιήσει τότε το θέμα, ταυτιζόμουν και με διάφορους εκκεντρικούς μποέμ γνωστούς μου εκείνης της περιόδου και γενικά ένοιωθα  πολύ Νεοϋορκέζα στη μετακίνηση. Να σταματάω- φρέσκα τότε- κίτρινα ΤΑΧΙ πάνω σε ψηλά τακούνια…

Μέχρι που τα έφτιαξα με ένα ψιλογαιδούρι.

«Καλά είναι δυνατόν να μην οδηγείς;» μου είπε υποτιμητικά χαζεύοντας αγκαλιά ένα ηλιοβασίλεμα στη Βουλιαγμένη. «Και ως θα γυρίσεις σπίτι σου το βράδυ;» Αυτό ήταν. Φύση παράφορη, παρορμητική και πεισματάρα, ξεκίνησα την επομένη κιόλας την ταχύρρυθμη εκπαίδευση. Μαθήματα το πρωί με τον υπομονετικό δάσκαλο της Σχολής Οδηγών και τα Σαββατοκύριακα με μπαμπά και αδελφό  στην πολύπαθη αλάνα πίσω από το  401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο στου Παπάγου.

Ο μπαμπάς μου σύντομα με εγκατέλειψε διότι όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, θα του έσπαγα το κιβώτιο ταχυτήτων, ο αδελφός μου παρομοίως γιατί βαριόταν να μου λέει τα ίδια και τα ίδια, αλλά ευτυχώς ο δάσκαλος πληρωνόταν αδρά για να παρατήσει κι αυτός στη μοίρα μου. Τέλος πάντων.

Δίπλωμα πήρα με την πρώτη, παρακαλώ! ( Αφού πρώτα με έβαλαν να κάνω τα  π-ά-ν-τ-α. Ξεκίνημα- σταμάτημα σε ανηφόρα, δεξιά-αριστερή γωνία, αριστερό -δεξί παρκάρισμα, ούτε εξετάσεις για οδηγός της προσωπικής φρουράς του Προέδρου της Δημοκρατίας να έδινα!)

Από έρωτα, λοιπόν, για το ψιλογαιδούρι,  το οποίο αν και 19 χρόνια μεγαλύτερό μου πέρα από τα 5 πέντε πρώτα ραντεβού (όλοι καταλάβαμε τι συνέβη στα 5 αυτά ραντεβού κλείνει η παρένθεση) δεν ερχόταν  ποτέ να με πάρει  από  το σπίτι μου, σχεδόν εξαναγκάστηκα να αγοράσω το πρώτο μου αυτοκίνητο. Ένα κατακόκκινο λαμπερό Fiat Chinquecento. Το ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, (Κι αυτό!) από την τηλεοπτική διαφήμιση της εποχής που έδειχνε το μικροσκοπικό -για την εποχή- τετράτροχο να χορεύει στους δρόμους και μια βαθιά αντρική βραχνή φωνή -ναι όλα είναι marketing!- να λέει:  « Ο έρωτας τρύπωσε στην καρδιά της πόλης»

Παράφορος έρωτας για τον άντρα, κεραυνοβόλος έρωτας και για το αυτοκίνητο. 

Στα 1000 κυβικά και στα αυτοκινητοβιομηχανικά του γονίδια ανακάλυψα κάτι από την Anita Ekberg στο «Dolce Vita»  και από τη σβελτάδα της περίφημης βέσπας του Θανάση Βέγγου των ελληνικών ταινιών.Στα  68.000 χιλιόμετρα που περάσαμε στην κοινή μας διαδρομή έζησα χαρές και λύπες. Επιτυχίες και αποτυχίες. Παραιτήσεις και προαγωγές. Τσακωμούς και συμφιλιώσεις. Ερωτεύτηκα, ξενύχτησα, έκλαψα, γέλασα μέχρι θανάτου.

Το οδήγησα ενθουσιασμένη, θυμωμένη, παράνομη, μεθυσμένη (sorry μαμά). Μόνη, μαζί με άλλους, με σκύλο και κάποτε μετέφερα κι ένα χρυσόψαρο σε γυάλα  στη θέση του συνοδηγού με ζώνη! Λέρωσα τις ταπετσαρίες του με δάκρυα, λιωμένο παγωτό και βρεγμένα πόδια με άμμο. 

Η λέξη σέρβις δεν υπήρχε στο δικό μας λεξικό, παρά μόνο όταν η μπαταρία του κι ένα ατίθασο μπεκ με κοίμισαν δυό βράδια στον καναπέ φίλων. Δεν προξένησα δε ποτέ ατύχημα. Βonus malus 4 στην ασφαλιστική μου.

Το μικρό μου τετραθέσιο με «φιλοξένησε» σε σεισμούς, πλημμύρες, χιονοπτώσεις. Συμμετείχε σε τρεις μετακομίσεις, ένα γύρο Πελοποννήσου -από δω και η φωτό που βλέπεις- σε ειδικές διαδρομές στα τότε έργα της Αττικής Οδού, σε ερωτικές παρακολουθήσεις- κατασκοπείες εντός κι εκτός Λεκανοπεδίου, σε ξενυχτισμένες διαδρομές χωρίς πρόγραμμα. Μέχρι και ΚΤΕΟ περάσαμε μαζί…

Θυμάμαι λίγο πριν το δώσω  έψαξα το πορτ μπαγκάζ του. Μέσα υπήρχαν ακόμη το φαρμακείο, ένα τρίγωνο και μια ρεζέρβα που ευτυχώς δεν χρειάστηκαν ποτέ. Ένα μπουκάλι συνθετικά λάδια, περιοδικά, κασέτες- Ναι! κασέτες , ένα ζευγάρι γόβες. Μια στραπατσαρισμένη μπομπονιέρα και κοχύλια από καλοκαιρινές διακοπές.

Τόσα χιλιόμετρα μετά και δεν έμαθα ποτέ  τι γνώμη είχε ο μηχανολογικός του εγκέφαλος για μένα κάθε φορά που το απειλούσα πως θα καταλήξει ζαρντινιέρα στο προικώο οικόπεδο στην Ανάβυσσο.

Ξέρω, όμως, πως το πρώτο αυτοκίνητο είναι σαν τον πρώτο έρωτα.  Πάνω του μαθαίνεις, τεστάρεις τις αντοχές του , ανακαλύπτεις άγνωστα πράγματα, σε ταλαιπωρεί και το ταλαιπωρείς, αλλά σίγουρα δεν ξεχνιέται ποτέ.

Έψαξα και ξέθαψα αυτή τη φωτογραφία σήμερα  κι όχι τυχαία. Αν η μικρή μου κόκκινη κατσαρίδα σήμερα μπορούσε να κυκλοφορεί στους δρόμους θα ήταν περίπου 16- 18 ετών. Τώρα μάλλον θα αναπαύεται εν οδική ειρήνη σε καμιά ξεχασμένη μάντρα, ή θα έχει μία δεύτερη ευκαιρία ζωής ως ανακυκλωμένη βίδα.

Εντελώς τυχαία-και με ένα τρόπο που μόνο τα καψουροτράγουδα μπορούν να περιγράψουν  νόμισα πως κάπου το πήρε κάπου στο μάτι μου στην Κηφισίας. Το προαναφερθέν Boyfriend, όχι το  Fiataki μου… Αυθόρμητα του κόρναρα αλλά σε μια σπάνια συγκυρία-  που μάλλον οφείλεται στο ότι  στην Αθήνα του Ιουλίου έχουμε μείνει εμείς κι εμείς – το φανάρι πρασίνισε και τον έχασα.

Ήθελα απλά να του χαμογελάσω  και τόοοοοσα χρόνια μετά  να του πω πως τελικά τον Ευχαριστώ  γιατί- χωρίζοντάς με σχεδόν 18 χρόνια πριν – μου έδειξε ότι ήμουν έτοιμη για άλλες αντισυμβατικές διαδρομές και αλλιώτικα ταξίδια στην ζωή μου. Απρογραμμάτιστα, ξαφνικά, άγνωστα, απαιτητικά, χωρίς χάρτες και πυξίδες. Χωρίς κοινωνικές συμβάσεις και τυπικές παραδοχές.

Προορισμούς και ταξίδια  που συχνά δε χρειάζεται να κουνήσεις απ΄την καρέκλα του γραφείου σου ή απ΄το κρεβάτι σου για να ζήσεις την εμπειρία. Ίσως πιο δύσκολα από εκείνα που ζουν άλλες γυναίκες, πιο κουραστικά, μερικές φορές σίγουρα πιο μοναχικά αλλά από εκείνα τα ταξίδια ζωής που το Traveller γράφει πως πρέπει να κάνεις πριν κλείσεις τα μάτια σου.

Αυτά  που -εμένα τουλάχιστον- μου κόβουν την ανάσα. Σαν την υπέροχη στιγμιαία διέγερση που μία απογείωση με προορισμό το άγνωστο  ή -μήπως τελικά- το γνωστό;- μπορεί  να σε κάνει νιώσεις.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply